Pierwszy zabieg ablacji częstoskurczu komorowego od strony osierdzia po zabezpieczeniu dwutlenkiem węgla - Szpital Uniwersytecki im. A. Jurasza

Szukaj

W Klinice Kardiologii i Chorób Wewnętrznych kierowanej przez prof. Jacka Kubicę po raz pierwszy przeprowadzono zabieg ablacji nawracającej, zagrażającej życiu arytmii serca z dostępu przez osierdzie, po wcześniejszym podaniu dwutlenku węgla (CO₂). Zabieg został wykonany w Pracowni Elektrofizjologii Kliniki Kardiologii przez zespół elektrofizjologów pod kierunkiem dr. n. med. Wojciecha Krupy (dr n. med. Tomasz Fabiszak, mgr piel. Alicja Kokoszewska, mgr piel. Marzena Majcherczak). Procedura została przeprowadzona u pacjenta z nawracającymi wyładowaniami wszczepionego kardiowertera–defibrylatora, spowodowanymi napadami częstoskurczu komorowego. W sierpniu 2025 roku wykonano klasyczny, przez­naczyniowy zabieg ablacji od strony światła lewej komory, jednak nie udało się wówczas usunąć ogniska arytmii. Taka sytuacja może występować u pacjentów, u których blizna po zawale serca lub innej chorobie zlokalizowana jest na zewnętrznej powierzchni mięśnia sercowego. Wówczas dostęp od strony wnętrza serca (endokardialny) okazuje się niewystarczający. Alternatywą jest ablacja od zewnątrz – poprzez przezskórne nakłucie worka osierdziowego. Procedura ta wiąże się jednak z ryzykiem uszkodzenia struktur serca podczas nakłucia ściany klatki piersiowej. Jej bezpieczeństwo można istotnie zwiększyć dzięki wcześniejszemu podaniu niewielkiej ilości dwutlenku węgla (CO₂) do worka osierdziowego. Gaz ten oddziela od siebie blaszki osierdzia, tworząc bezpieczną przestrzeń do nakłucia i wprowadzenia cewników umożliwiających wykonanie ablacji na powierzchni serca od zewnątrz – bez konieczności otwierania klatki piersiowej. Przebieg zabiegu ablacji przeprowadzonego tą metodą u naszego pacjenta pozwolił na skuteczne usunięcie substratu arytmii, przy zachowaniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa. Wydaje się, że zastosowanie tej techniki umożliwi rozszerzenie możliwości leczenia pacjentów z groźnymi komorowymi zaburzeniami rytmu serca, u których klasyczny dostęp endokardialny (przez żyłę lub tętnicę) jest niewystarczający. Zespół elektrofizjologów ze Szpitala Uniwersyteckiego nr 1 im. dr. A. Jurasza w Bydgoszczy rozpoczął obecnie wieloośrodkowe, prospektywne, randomizowane badanie porównujące skuteczność ablacji endo–epikardialnej z klasyczną ablacją endokardialną w leczeniu częstoskurczów komorowych u pacjentów z kardiomiopatią niedokrwienną.